Goed voornemen vs Intentie

Het nieuwe jaar staat voor een begin. Een frisse start, een nieuwe kans om oude en mislukte goede voornemens nieuw leven in te blazen. Gaat het ons dit jaar lukken om het anders te doen? Houden we onze goede voornemens vol en raken we die kilo’s kwijt, stoppen we met roken, gaan we gezonder eten, meer bewegen, minder stressen, vaker mediteren?

Alleen al het denken aan een nieuw goed voornemen stemt mij wat moedeloos. In een voornemen lijkt weinig vriendelijkheid of flexibiliteit te zitten. Het is te vastomlijnd. Het voelt meer als een eis aan mezelf. Ik wil iets, ik weet dat het goed voor me is, en het enige wat in de weg lijkt te staan is mijn gebrek aan motivatie. Ik hoop dat het nemen van een voornemen ervoor zorgt dat ik het ook echt ga willen. Bijna als een straf voor dat gebrek aan motivatie. En vaak werkt het ook. Tenminste, de eerste twee weken. Daarna verschuiven mijn energie en motivatie naar andere behoeften, en geef ik het op.

Als ik aan een goed voornemen denk, zie ik mijn toekomstige zelf voor me. En op de een of andere manier heb ik daar een zeer optimistisch beeld van. Een Gaula die gedisciplineerder is, meer dan vierentwintig uur in een dag heeft, al haar doelen tegelijk in de lucht kan houden, de energie heeft van een Duracell-konijn en de mentale stabiliteit van een olympisch atleet.

De werkelijkheid is complexer. Mijn behoeften, energieniveaus, hormonen en stemmingen veranderen voortdurend. Ik kan door al deze zogenoemde ‘excuses’ heen duwen, maar tegen welke prijs? Ik wil de verbinding met mezelf niet verliezen. Ik ben zoveel meer dan wat een weegschaal kan meten. Als ik iets wil, dan is het mezelf kunnen omarmen met zachtheid en zelfacceptatie. Ik wil geen hardheid opleggen aan mezelf. Zelfs als ik al het gewicht verlies dat ik wil verliezen, kom ik het weer aan, en meer, als er geen mildheid naar mezelf is.

Daarom heb ik dit jaar geen voornemens, maar intenties. Intenties die geworteld zijn in mijn behoeften en verlangens, en die ruimte laten voor verschillende vormen. Voor 2026 heb ik de intentie om vriendelijker te zijn voor mezelf en voor mijn innerlijke criticus. De intentie om zorg te dragen voor mijn lichaam en geest, en om gezonde keuzes te maken wanneer dat kan. De intentie om een vreugdevol en betekenisvol leven te leiden. De intentie om zorg te dragen voor en positief bij te dragen aan de wereld en de mensen om mij heen.

Er zit ruimte en zachtheid in het formuleren van mijn intenties. Een totaal andere energie dan die van een goed voornemen. Ik hoop dat het delen hiervan je misschien wat inspiratie biedt bij de overgang naar het nieuwe jaar.

Ik wens allen een gelukkig en vredig 2026!

Warme groeten,